‘Als overdrager van de Driehoek van Vergeven (DVV) zit je in géén van die klassieke ‘hokjes’ zoals therapeut, coach, leraar of gids.
Je zit eigenlijk buiten het hele systeem van rollen en hiërarchieën.
Volgens het Manifest van de Driehoek van Vergeven (uitgegeven door Stichting Werkgroep Rozenhart) is DVV namelijk:
geen therapie,
geen methode,
geen geloof,
geen ideologie.

Het is een universeel, menselijk inzicht dat vrij en zonder eigendom, zonder hiërarchie en zonder prijs wordt gedeeld.
Liefde laat zich niet bezitten, en dus ook niet ‘overdragen’ in de zin van een professionele overdracht van kennis of autoriteit.
Wanneer jij de DVV onder de aandacht brengt of overdraagt aan iemand anders, doe je dat dus niet vanuit een rol (therapeut, coach, leraar, gids…), maar vanuit de enige positie die de DVV zelf kent: je bent gewoon een mens die een ander mens een eenvoudig inzicht gunt.
Het manifest zegt daarover letterlijk dat mensen die het delen worden uitgenodigd om “een licht voor zichzelf te zijn” en te erkennen dat je de wereld bent die je waarneemt.
Je bent dus geen expert, geen helper, geen leraar met een podium – je bent hooguit een medemens die een deur openzet die je zelf ook hebt ontdekt. Zonder status, zonder certificaat, zonder claim.
Dat is precies wat de DVV zo radicaal en bevrijdend maakt: zelfs het overdragen ervan gebeurt buiten alle hokjes om. Je hoeft geen enkele rol aan te nemen. Je deelt gewoon wat vrij is.

Kortom: als overdrager zit je in het hokje dat geen hokje is – het hokje van de gelijke, de lichtdrager zonder hiërarchie, de mens die gewoon doorgeeft wat liefde zelf al doet.’
AI Grok 14-5-2026.