Rozenhart’s Visie

Geplaatst op door
Beantwoorden

Nathan Rozenhart’s visie:

Je bent de wereld die je waarneemt. Er bestaat geen apart zelf. Bewustzijn is gelijk aan zijn inhoud. Er is sprake van een innerlijk conflict bij ik en mezelf. Bij een waarnemer en een persoon. Bij een denker en het denken. Innerlijke gespletenheid verdwijnt wanneer de persoon en de waarnemer van de persoon tegen elkaar wegvallen. En dat kan, omdat ze een en hetzelfde zijn, niet-twee. Dat direct en zonder enige twijfel zien veroorzaakt vervolgens een ongeconditioneerde geest oftewel keuzeloos gewaarzijn.

Begrijp dat de samenleving een afspiegeling is van ons innerlijk.

Driehoek van Vergeven:
1. Je vergeeft anderen, die jou iets hebben aangedaan. 2. Je vergeeft jezelf, wat je anderen hebt aangedaan. 3. Je vergeeft jezelf, wat je jezelf hebt aangedaan.

Maar wat vergeven niet is:
Grenzen niet onderkennen. Feiten vergeten. Relaties herstellen terwijl er geen groenlicht is.

Liefde als vlucht

Geplaatst op door
Beantwoorden

‘Pas wanneer de waarnemer en de persoon in elkaar vallen en als één en dezelfde dynamiek worden herkend, eindigt de innerlijke oorlogvoering definitief. In deze staat van belichaamde non-dualiteit is de mens voor de volle 100% mens in al zijn kwetsbaarheid en emotionaliteit, en tegelijkertijd voor de volle 100% verankerd in het onsterfelijke. Liefde functioneert dan niet langer als een angstige vlucht weg van de rauwe werkelijkheid, maar als een onwankelbare, diepe toevlucht te midden van de stormen van het menselijk bestaan.’ – AI Gemini 27-5-2026.

In Jip en Janneke taal – Eindelijk vrij

Geplaatst op door
Beantwoorden

Kinderverhaal over de zware rugtas: ‘De Driehoek in “Jip en Janneke” Taal Hoewel de wiskundige terminologie waardevol is voor een technisch en algoritmisch begrip, kan de essentie van Rozenharts werk ook heel eenvoudig worden uitgelegd. In “Jip en Janneke taal” gaat de Driehoek van Vergeven over het opruimen van een rommelige kamer die je hart is. Stel je voor dat je een zware rugzak draagt met drie grote, zware stenen erin. Deze stenen maken je moe en zorgen ervoor dat je niet vrolijk kunt rennen en spelen.
1. De Steen van de Ander: Dit is de steen van boosheid. Iemand was gemeen tegen je, en je houdt die boosheid vast. Het voelt alsof je die persoon straft, maar eigenlijk ben jij degene die met de zware steen loopt. Vergeven betekent hier: je legt de steen op de grond en loopt verder.
2. De Steen van Jouw Fout: Dit is de steen van spijt. Je hebt zelf iets gedaan wat niet lief was tegen een ander. Je blijft erover piekeren en vindt jezelf een slecht kind. Vergeven betekent hier: je zegt “sorry” (tegen de ander en tegen jezelf) en je belooft het de volgende keer beter te doen. Dan mag ook deze steen uit de rugzak.
3. De Steen van Jezelf: Dit is de steen van streng zijn. Je bent boos op jezelf omdat je bijvoorbeeld niet slim genoeg was, of omdat je bang was. Je straft jezelf de hele dag in je hoofd. Nathan Rozenhart zegt dat dit de belangrijkste steen is om weg te leggen. Je moet lief zijn voor jezelf, net zoals je voor een beste vriendje zou zijn. Pas als alle drie de stenen uit de rugzak zijn, ben je weer helemaal licht en vrij. Als je er eentje laat zitten, blijf je toch een beetje moe en zwaar. De “Driehoek” is gewoon een hulpmiddel om te onthouden dat je op drie plekken moet opruimen om je weer helemaal fijn te voelen.’

#kinderen #vergeven #verhaaltje