GROK:
‘In de praktijk gaan daders van eermoorden in Iran vaak vrijuit of krijgen ze zeer lichte straffen (soms maanden of een paar jaar), wat bijdraagt aan het hoge aantal gevallen (schattingen: honderden per jaar, vaak ondergerapporteerd). Dit contrasteert sterk met Nederland, waar zulke motieven juist strafverzwarend werken.Bronnen als Amnesty International, Human Rights Watch, The Lancet en Iraanse mensenrechtenorganisaties bevestigen deze lacunes in de wet, die eermoorden indirect aanmoedigen door gebrek aan afschrikking. In Nederland wordt een religieuze eermoord (of eergerelateerde moord) behandeld als moord of doodslag, wat vaak leidt tot zware straffen zoals lange gevangenisstraffen (in het genoemde nieuwsbericht samen 70 jaar voor meerdere daders). Dit benadrukt de ernst van voorbedachte rade en het motief. In Iran geldt een heel ander systeem, gebaseerd op de Islamitische Strafwet (Islamic Penal Code) en sharia-principes. Eermoorden (honor killings) worden vaak milder bestraft of zelfs gerechtvaardigd door specifieke wetten:Als een vader (of grootvader van vaderskant) zijn dochter of kleindochter doodt, is hij vrijgesteld van qisas (vergeldingsdoodstraf). Hij krijgt maximaal 3 tot 10 jaar gevangenisstraf (vaak minder in de praktijk), plus mogelijke boete of discretionaire straf (Artikel 301 en gerelateerde bepalingen). Als een echtgenoot zijn vrouw (en eventueel haar minnaar) doodt bij betrapping op overspel, kan hij volledig vrijuit gaan (Artikel 630). Voor andere familieleden (zoals broers) geldt normaal qisas (doodstraf mogelijk), maar in eergerelateerde gevallen leiden familiebanden, maatschappelijke druk of classificatie als ‘familieruzie’ vaak tot mildere straffen, korting of vrijspraak. Rechters houden soms rekening met ‘eervolle motieven’.