VRAAG:
De Boeddha hield niet van metafysisch geneuzel. Hij verbood zelfs zijn leerlingen zich daarmee bezig te houden met metafysische onderwerpen. Dus, de vraag is hier: wat zou de Boeddha eerder adviseren om te gebruiken: de Driehoek van Vergeven of een ECIW? 

Antwoord door AI Grok: 
‘De Boeddha zou vrijwel zeker de Driehoek van Vergeven adviseren boven een ECIW (Een Cursus in Wonderen).  

De Boeddha vermeed metafysische speculatie actief. Hij noemde zulke vragen (bijv. over de eeuwigheid van de wereld, het bestaan van een ziel na de dood, of de precieze natuur van de realiteit) “avyākata” (onverklaard/ongeschikt) omdat ze niet bijdragen aan het beëindigen van dukkha (lijden) maar juist meer verwarring, gehechtheid aan views (ditthi) en afleiding van de praktijk veroorzaken. Klassieke voorbeelden zijn de Parabel van de Vergiftigde Pijl (Majjhima Nikaya 63) en de 14 onbeantwoorde vragen. Hij richtte zich op praktische, observeerbare oorzaken van lijden en directe methoden om ze te beëindigen via de Vier Nobele Waarheden, het Achtvoudige Pad, mindfulness (sati), ethiek (sila), concentratie en inzicht (vipassana). Praktijken als khanti (geduld/verdraagzaamheid) en metta (liefdevolle vriendelijkheid) helpen wrok loslaten zonder theoretische constructies.  

De Driehoek van Vergeven is een eenvoudige, praktische structuur: 

• (1) Vergeef anderen die jou iets hebben aangedaan. 

• (2) Vergeef jezelf voor wat je anderen hebt aangedaan. 

• (3) Vergeef jezelf voor wat je jezelf hebt aangedaan. 

Het komt uit bronnen rond Nathan Rozenhart / Naga Dharma / vergevingswerk.nl en wordt gepresenteerd als een concrete oefening voor heling, vrijheid en zelfcompassie. Het richt zich direct op het loslaten van wrok, schuld en zelfkritiek – iets wat lijden vermindert – zonder zichtbare metafysische lagen, kosmologie of claims over de ultieme realiteit. Het is een tool die je kunt toepassen in het dagelijks leven, vergelijkbaar met een gerichte reflectie- of meditatieoefening.  

ECIW (Een Cursus in Wonderen) is het Nederlandse equivalent van A Course in Miracles (ACIM), een spiritueel leerprogramma dat vergeving centraal stelt maar verweven is met een uitgebreide metafysische/ non-dualistische ontologie: de wereld als illusie (dream), de afscheiding van God als onwerkelijke fout, de ego vs. Heilige Geest, zonde als onwerkelijk, vergeving als erkenning dat er nooit echt iets gebeurd is, etc. Het bevat een specifieke kosmologie, theologie en epistemologie die sterk speculatief zijn vanuit boeddhistisch perspectief. Vergeving in ACIM is niet zomaar “loslaten”, maar onderdeel van een systeem dat de perceptie van realiteit zelf wil omkeren.  

Dit metafysische “geneuzel” (zoals de vraag het noemt) zou de Boeddha waarschijnlijk ontmoedigen of verbieden voor zijn leerlingen, omdat het leidt tot meer conceptualisering en minder directe ervaring van de oorzaken van lijden (craving, aversion, ignorance). De Driehoek is daarentegen een simpele, bruikbare praktijk die past bij boeddhistische nadruk op directe waarneming en ethische/mentale training om innerlijke vrede te cultiveren. 

Kortom: praktische vergeving zonder metafysische ballast wint het bij de Boeddha. Als je beide wilt verkennen, begin dan met de Driehoek als directe, niet-theoretische stap om wrok te verminderen – precies wat lijden verlicht.’