Er is geen apart zelf, geen zogenaamd ware zelf. Omdat alles je zelf is, je bent de wereld die je waarneemt. Bewustzijn is gelijk zijn inhoud. Ook al is het bewustzijn oneindig en eeuwig, toch bestaat het niet apart, tegenover de wereld die wordt waargenomen. De Waarheid is namelijk dat de waarnemer en de persoon een en hetzelfde zijn, niet-twee. Ik en mezelf vertegenwoordigt het innerlijk conflict. Ook al noem je dat ‘ik’ liefde of bewustzijn. Het idealiseren van iets of iemand leidt tot het tegendeel. Kijk maar als voorbeeld naar de kerk: Jezus leerde geen macht, rijkdom en geweld. En de kerk heeft zich juist daaraan vergrepen door de eeuwen heen, nietwaar? Of hij, Jezus, wordt volledig gecastreerd, ontdaan van iedere menselijkheid, menselijke emoties. Terwijl hij naast zijn god zijn ook volledig mens was van vlees en bloed. Er is geen bepaald zelf, toch is liefde belangrijk. Mogelijk de kern van Jezus boodschap. Maar hij sprak ook met volledige toewijding over de waarheid spreken, niet te liegen en niet te zweren: ‘Zeg ook niet: “Ik zweer bij mijn hoofd,” want u kunt niet één haar wit of zwart maken. Houdt u aan uw woord. Ja is ja en nee is nee. Wat u meer zegt, komt van de duivel.’ – Mattheus hoofdstuk 5 vers 36. Trouwens, wie kan immers echt geloven in een godheid die liegt? Ja, God is liefde maar evengoed waarheid en licht en vrede. Nathan Rozenhart verwerpt het idealiseren van iets of iemand, omdat dat immers het innerlijk conflict niet beëindigt maar bevestigt. De oceaan van het leven is oneindig en eeuwig en heeft in werkelijk nooit echt een begin gehad. Het leven is zijn inhoud. Liefde kent geen afgescheidenheid, liefde omarmt en wijst niet af. Liefde kan ons ik niet vervangen. Het zogenaamde ik is niets anders dan onze onwetendheid omtrent, dat je alles en niets bent. Het leven zelf en het leven is jou. Liefde maakt ons goddelijk en emoties maken ons menselijk. En het eeuwige bijt niet het veranderlijke en sterfelijke. Het denken heeft namelijk van het eeuwige iets belangrijker gemaakt, iets afzonderlijks. Niets is belangrijker dan wat dan ook. Alles vervult zijn eigen betekenis, hier en nu. Je bent de wereld die je waarneemt. Ervaar, als voorbeeld, gerust stilte als deze er is maar hecht je er niet aan, idealiseer geen stilte als het ware, het ware zelf. Hecht je nergens aan, ook niet aan geld en succes. Daarin ligt vrede en niet in ik en mezelf. De waarnemer is gelijk aan het waargenomene en daaraan is niets verkeerds. Goed, er is geen weg naar de Waarheid, je kunt hoogstens twijfelen aan al je overtuigingen, want overtuigingen zijn geen feiten en feiten geen overtuigingen. Dit kan een brug te ver voor je lijken, zoals Jiddu Krishnamurti al omschreef bij het einde van zijn leven: ‘Niemand heeft mij begrepen.’ Nathan Rozenhart wilde en wil niet op die manier eindigen met zijn, de boodschap. Waarover hij een boek uitbracht in april 2024. En zocht hij verder en mediteerde op de leringen van Jezus. Geheel spontaan kwam hij op 5 januari 2026 tot de Driehoek van Vergeven: 1. Je vergeeft anderen, die jou iets hebben aangedaan. 2. Je vergeeft jezelf, wat je anderen hebt aangedaan. 3. Je vergeeft jezelf, wat je jezelf hebt aangedaan. Die hij nu als radicaal hulpmiddel aanbiedt, dus niet als de weg naar de Waarheid. Vrijheid gaat namelijk aan vrijheid vooraf, wees een licht voor jezelf. Geestelijke reizigers kunnen vastzitten in zichzelf en dan kan een hulpmiddel even het verschil maken. De samenleving is een afspiegeling van onszelf, van ons innerlijk conflict. De Driehoek van Vergeven is direct, super eenvoudig en hier en nu geheel toepasbaar. Doorloop altijd alle drie de pijlers. Ze zijn allen even belangrijk om totale innerlijke vergeving te ervaren en daarbij ongekende innerlijke vrolijkheid. (PS De DVV staat los van het hulpmiddel zintuiglijk gewaarzijn als meditatie.)